Η εμπειρία αυτή μπορεί να είναι χρήσιμη σε όλους τους συμπολίτες που συμμετέχουν ή όχι στις επικείμενες δημοτικές εκλογές, για το πώς οι προσπάθειες των διοικήσεων και των πολιτών για τον τόπο μας δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, όταν δεν συνοδεύονται από πολιτική συναίνεση και πνεύμα ομοψυχίας. Για όλα εκείνα που πρέπει να μας ενώνουν για να προοδεύσει ο τόπος μας. Γιατί συχνά μας ¨τρώει¨ η στείρα αντιπαλότητα, ο διχασμός, ο εγωκεντρισμός, η αυτοπροβολή, ίδιον του ¨ελληνικού τρόπου¨ (εντάξει, δεν πρωτοτυπούμε εμείς οι Μεγαρείς).

Το 2010 ολοκληρώθηκε και παρουσιάστηκε στο ¨Στρατουδάκειο¨ το ντοκιμαντέρ «ΜΕΓΑΡΑ, οδοιπορικό στην πολιτιστική κληρονομιά και στον φυσικό πλούτο της πόλης». Μια παραγωγή του Δήμου Μεγαρέων, με την έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Λ. Κάρκα και μουσική του μαέστρου Σπύρου Ι. Μπερδελή. Το ντοκιμαντέρ αυτό κατέγραψε με σεβασμό και πολύ αγάπη την πολιτιστική ταυτότητα της ιστορικής μας πόλης (μνημεία, μουσεία, εξωκλήσια, μοναστήρια, έθιμα, παραδόσεις), τον φυσικό πλούτο (ορεινοί όγκοι, αξιοθέατα, παραλίες, αγροτουριστικές δραστηριότητες) και την μοναδική φυσιογνωμία του λαού μας. Η παραγωγή αυτή δεν είχε πρωταρχικό στόχο την τουριστική προβολή. Αυτή θα ερχόταν ως παράγωγο της δουλειάς. Εξάλλου υπάρχουν διαθέσιμα αρχεία εικόνας πολλών ωρών με όλα τα αξιοθέατα της περιοχής μας. Πρώτα απ’ όλα αποτέλεσε ένα έργο παιδείας για την νέα γενιά. Θα έδινε αφορμή να δημιουργηθεί μια κίνηση από πολίτες, επιστήμονες, εμπόρους και φορείς, να συμπληρωθεί η ιστορική έρευνα για τα Μέγαρα και να αποκαλυφθεί εκείνο που λείπει ως συμβολή της πόλης μας στον Ελλαδικό και κατ’ επέκταση στον παγκόσμιο πολιτισμό. Αν πρώτα δεν καταγράψεις την Ιστορία σου, την ταυτότητά σου, τι θα προβάλεις στην προσπάθεια να προσελκύσεις επισκέπτες;

Είχα την ευθύνη της έρευνας και την επιμέλεια της παραγωγής αυτής, ως ειδικός συνεργάτης του Δήμου. Το έκανα με την ψυχή μου, ως ένας ανώνυμος πολίτης που απλά έπραξε το χρέος του. Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους συντελεστές. Στην παρουσίαση της 10/10/2010 ήθελα να εξαϋλωθώ, να μην είμαι εγώ, να είμαι ένας ανώνυμος, ως μήνυμα. Γιατί, όπως καταλαβαίνετε, αντικειμενικά ταυτιζόμουν ως πρόσωπο με την διοίκηση Στρατιώτη. Θα μου πεις «ναι, αλλά ήσουν εσύ στη σκηνή», οκ, δεν μπορούσα να το αποφύγω… Ε, το θέμα είναι ότι αυτή η ταύτιση του έργου με μια πολιτική διοίκηση ήταν και η αιτία της εσκεμμένης παραγνώρισης-υποβάθμιση της δουλειάς αυτής από τις επόμενες διοικήσεις. Ενημέρωσα την επόμενη διοίκηση παραδίδοντας τον φάκελο με τα σχετικά έγγραφα. Τους εξήγησα ότι εκκρεμούσε η πληρωμή του Ταμείου Αρχαιοτήτων για να πάρει η ταινία την τελική άδεια κυκλοφορίας. Με αγνόησαν και εξαπέλυσαν δριμύτατη κριτική για το ύψος της δαπάνης για τις αμοιβές των συντελεστών (μερικοί είναι ακόμα απλήρωτοι λόγω γραφειοκρατικών δυσχερειών σχετικών με την τελική άδεια του ΥΠ.ΠΟΛ.). Αντί αξιοποίησης του έργου, που οι ίδιοι είχαν εγκρίνει ομόφωνα στο Δημοτικό Συμβούλιο, για το οποίο είχαν δαπανηθεί χρήματα του Μεγαρικού λαού, επέλεξαν την λήθη του. Γιατί ήταν έργο του Στρατιώτη, του Παπαμιχάλη. Μπούρδες δηλαδή. Ναι, ήταν έργο της διοίκησης Στρατιώτη. Και λοιπόν; Αφαιρεί αυτό το γεγονός σε τίποτα την αξία του; Ο Δήμος δεν έχει συνέχεια; Πάμε πουθενά ως τόπος χωρίς κοινά αποδεκτές ενέργειες προς όφελος του συνόλου; Πόση υποκρισία και πόση σκοποθηρία να διεκδικείς αξιώματα με κοντόφθαλμες τακτικές, με μικροπολιτικά κίνητρα! Πολλά μπορούμε να πούμε, χωρίς πρόθεση να μειώσουμε ή να προσβάλουμε κανέναν. Μέρες που ‘ναι… Την νοοτροπία ¨καυτηριάζουμε¨.

Μας πήρε σχεδόν δύο χρόνια η δουλειά αυτή. Πέρασαν τα χρόνια από τότε. Μια πικρόγλυκη γεύση έχει μείνει. Μνήμες πολλές. Πόση αγωνία, να προλάβουμε το χάραμα, το ηλιοβασίλεμα. Πόση συγκίνηση, να μαθαίνεις ταυτόχρονα τόσα πράγματα για τον τόπο σου! Θυμάμαι όταν πήγαμε στο σπίτι του Θ. Τάσιου στη Νέα Πεντέλη για τα γυρίσματα, του πήγα ένα καρβέλι ζυμωτό ψωμί της μάνας μου. Το μύρισε, ενώ ήταν διπλωμένο μέσα σε τσάντα και μη ορατό! Και είπε: “ψωμί ζυμωτό μεγαρίτικο”!

Με την ευκαιρία, ευχαριστώ το π. Δήμαρχο Δ. Στρατιώτη για την εμπιστοσύνη που μας έδειξε. Τους τότε Δημοτικούς Συμβούλους που ψήφισαν ομόφωνα για το έργο. Τον αείμνηστο Στέλιο Γκίνη για το υλικό που μας έδωσε και όχι μόνο. Τον π. Δήμαρχο Χρυσόστομο Σύρκο για το ενδιαφέρον του (ξέρει εκείνος), τον συμπολίτη λαογράφο και δάσκαλο Τζίμη Ηλία, τον φωτογράφο Νίκο Φραγκούλη, την Μαρία Πλαταρά που έκανε την αφήγηση. Και τόσους άλλους που ξεχνώ και να με συγχωρήσουν. Για τον σκηνοθέτη και τον μουσικό δεν έχω λόγια!

Παιδιά, βγάλτε το εγώ από πάνω σας. Βάλτε πιο μεγάλη δόση συναίνεσης και συνεννόησης στα πολιτικά σας σχέδια. Με τον Κλεισθένη (απλή αναλογική στην εκλογή των συμβούλων), δεν θα μπορεί ο Δήμαρχος ως άρχων και ¨αποφασίζων και διατάζων¨ να κάνει βήματα προόδου για τον τόπο.

Υπάρχει ελπίδα όμως. Δεν θα πω περισσότερα. Οι συμπολίτες καταλαβαίνουν τι εννοώ και ποιον εννοώ. Γνωριζόμαστε καλά ευτυχώς. Ο στόχος της παρέμβασης αυτής ήταν άλλος. Η εμπειρία διδάσκει.

Άντε, καλή συνέχεια!