Παρουσιάστηκε στην αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου Μεγάρων «Ο Θέογνις» το βιβλίο του ΚΚΕ «Δικτατορία 1967 – 19774» με αφορμή τα 50 χρόνια από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας των συνταγματαρχών.
Το έργο περιέχει στοιχεία της ιστορικής ανάλυσης της περιόδου και σκοπό έχει να φωτίσει βασικές πτυχές των ιστορικών  γεγονότων και να αναδείξει ιστορικά συμπεράσματα.
Το βιβλίο παρουσίασε την Κυριακή 28 Μαΐου 2017 το μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας Γιώργος Τούσσας.

Με την επετειακή αυτή έκδοση, το ΚΚΕ καταγράφει και καταθέτει τη δική του άποψη για την κατάλυση των δημοκρατικών ελευθεριών των Ελλήνων για περίοδο επτά ετών κοιτώντας το γεγονός από ταξική άποψη και παίρνοντας την πλευρά της εργατικής τάξης.

Το βιβλίο εξετάζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επεβλήθη το στρατιωτικό καθεστώς προσθέτοντας στην πολιτική άποψη την διαπλοκή μεταξύ της χούντας και ισχυρών τμημάτων της αστικής τάξης, κυρίως τους εφοπλιστές αλλά στη συνέχεια και τους βιομηχάνους.
Παρουσιάζει επίσης την οικονομική πολιτική της η οποία αποτέλεσε συνέχεια της οικονομικής πολιτικής των προδικτατορικών κυβερνήσεων ενισχύοντας τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών και των βιομηχάνων, καταργώντας νομικές ρυθμίσεις όπως η υποχρεωτική καταβολή εισφορών στο ΙΚΑ και η δίωξη των κομμουνιστών και ταξικών συνδικαλιστών απαγορεύοντας κάθε συνδικαλιστική δραστηριότητα.
Χαρακτηρίζει τις αντιδημοκρατικές επιλογές, τις διώξεις, τα κοινωνικά φρονήματα, τον αντικομμουνισμό, τις πολιτικές δολοφονίες και άλλα χαρακτηριστικά ως συνέχεια των προηγούμενων καθεστώτων στην Ελλάδα τα οποία χαρακτηρίζει συλλήβδην ως αστικά.

Ενδιαφέρον προκαλεί η άποψη η οποία χαρακτηρίζει την περίοδο της χούντας ως «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για τις «αστικές» πολιτικές δυνάμεις οι οποίες καθαγιάστηκαν για τη στάση τους την προηγούμενη περίοδο και παρουσιάστηκαν πιο μετριοπαθείς απέναντι στα δικαιώματα και τα αιτήματα του εργατικού-λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος.
Το ίδιο ενδιαφέρον προκαλεί η άποψη ότι ο Καραμανλής ο οποίος κλήθηκε να αναλάβει την διακυβέρνηση μεταδικτατορικά προχώρησε στην de facto νομιμοποίηση του ΚΚΕ υπό το βάρος της δράσης του.
Για το ΠΑΣΟΚ αναφέρει ότι ιδρύθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου προκειμένου να απορροφήσει και να προσεταιρισθεί ριζοσπαστικές τάσεις οι οποίες διαμορφώθηκαν στην ελληνική κοινωνία ενώ παράλληλα οικειοποιήθηκε ορισμένα αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα και απέδωσε στην αστική πολιτική διαχείριση τα προβλήματα της εργατικής τάξης και των φτωχών εργατικών μαζών δαιμονοποιώντας το κράτος της Δεξιάς.

Παρουσιάζει επίσης την αντιδικτατορική δράση των ελλήνων κομμουνιστών και τις διώξεις τις οποίες υπέστησαν.

Το βιβλίο κλείνει με τα εξής βασικά συμπεράσματα:

  1. Η δικτατορία των συνταγματαρχών δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα της αστικής δημοκρατίας και δεν είναι παρά μια παρά φύσιν εξέλιξη της αστικής εξουσίας
  2. Η αστική εξουσία εναλλάσσει  τις μορφές της ανάλογα με τις ανάγκες και τα συμφέροντά της
  3. Η εκάστοτε μορφή που λαμβάνει η αστική διαχείριση εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες της προηγούμενης προκειμένου να εγκαθιδρυθεί και να νομιμοποιηθεί πολιτικά.
  4. Το Κομμουνιστικό Κόμμα πρέπει να εξασφαλίζει την αυτοτελή του παρουσία σε όλες τις συνθήκες δράσης, νόμιμης, ημινόμιμης και παράνομης
  5. Το Κομμουνιστικό Κόμμα μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό το καθήκον μόνο όταν είναι γερά ριζωμένο στους χώρους δουλειάς, ειδικά στους στρατηγικούς κλάδους της οικονομίας .

Το βιβλίο του ΚΚΕ «Δικτατορία 1967 – 1974» αν και αποτελεί ένα έργο θεωρημένο από μια μόνο οπτική γωνία και μία πλευρά όντας εντελώς υποκειμενικό, αποτελεί ένα ενδιαφέρον και ολοκληρωμένο πόνημα το οποίο αξίζει κανείς να το διαβάσει.