Συνεχίζει την αρθρογραφία του υπεραμυνόμενος του εθνικού νομίσματος, το μέλος του ΕΠΑΜ Κώστας Δέδες.
Εδώ ο αρθρογράφος θέτει τον προβληματισμό μεταξύ δανειακού νομίσματος και εθνικού νομίσματος και υποστηρίζει ότι το εθνικό νόμισμα δεν είναι απλά μια μονάδα μέτρησης αλλά μέρος της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας του έθνουσ

ΔΑΝΕΙΑΚΟ ή ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ
Νόμισμα στα αρχαία, από τη λέξη «νόμος», ήταν ο καθιερωμένος θεσμός, η χρηματική μονάδα δηλαδή, που είχε καθιερωθεί ως μέσο συναλλαγής. Σαν θεσμός λοιπόν που υπόκειται στους νομούς, της πόλης τότε, του κράτους σήμερα.
Στις άλλες γλώσσες κατά κανόνα το νόμισμα αποκαλείται, μονάδα.
Η διαφορά αυτή, Νόμισμα – Μονάδα, είναι πολύ σημαντική για να αντιληφθούμε ότι οι αρχαίοι που πάντα ονομάτιζαν σύμφωνα με την φιλοσοφία των αξιών, έδωσαν έτσι την πραγματική ονομασία στο χρήμα, δηλαδή νόμισμα.
Ο λόγος ήταν ότι κατανοούσαν πολύ καλά ότι το χρήμα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί απλά σαν εργαλείο (μονάδα μέτρησης, όπως το μέτρο), αλλά σαν αναπόσπαστο μέρος της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας ενός έθνους. Άρα θα πρέπει να υπόκειται στους νόμους του.
Πολύ επιγραμματικά αναφέρω ότι μετά τον Αριστοτέλη, αυτός που ασχολήθηκε με την έννοια του εθνικού – κρατικού νομίσματος ήταν ο Άνταμ Σμιθ, στα μέσα του 17 αιώνα, σχεδόν δυο χιλιάδες χρόνια μετά.
Στα δυο χιλιάδες χρόνια αυτά μεσολάβησαν, αυτοκρατορίες, σταυροφορίες, βασιλείες, φεουδαρχίες, μεσαίωνες, και φυσικά απαγορεύονταν αυστηρά οι φιλόσοφοι, μέχρι την αναγέννηση όπου οι νέοι φιλόσοφοι άρχισαν να παράγουν έργο, βοηθώντας τους ανθρώπους να επαναπροσδιορίσουν την ύπαρξή τους.
Η ρήση του παλαιού μεγαλοτραπεζήτη Άρτσιμπαλντ Ρότσιλντ, <<ΑΣ ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΑΠΕΊ ΝΑ ΕΚΔΏΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΈΓΞΩ ΤΟ ΧΡΉΜΑ ΤΟΥ ΈΘΝΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΈΡΕΙ ΠΟΙΟΣ ΘΕΣΠΊΖΕΙ ΤΟΥΣ ΝΌΜΟΥΣ>>, είναι επίκαιρη σήμερα όσο ποτέ άλλοτε.

Το Ευρώ χαρακτηρίζεται σαν δανειακό νόμισμα (έχει και άλλες ιδιότητες). Τέτοια είναι η αρχιτεκτονική του. Θα προσπαθήσω λοιπόν να εξηγήσω την αρχιτεκτονική του Ευρώ και αυτήν του εθνικού νομίσματος όχι με την ιδιότητά μου σαν Αρχιτέκτονας, αλλά σαν
πολίτη-κός, που σέβεται όμως την επιστήμη του.
Ο επιστήμονας οποιασδήποτε ειδικότητας, μαθαίνει κατ` αρχήν, την ηθική στην επιστήμη του, γιατί μόνο έτσι θα την χρησιμοποιήσει για το καλό της κοινωνίας. Με το να ισχυρίζονται δηλαδή, ότι εάν φύγουμε από το Ευρώ θα μας συλλαμβάνουν στα σύνορα (τοποθέτηση του Στουρνάρα εντός της Βουλής των Ελλήνων), κάθε άλλο πλην επιστημονικής ηθικής πράττουν, είναι δηλαδή σαν να ισχυρίζομαι εγώ, ότι το τέλειο σπίτι είναι αυτό χωρίς σκεπή.
Έκτος βέβαια αν τους έχουν φέρει το πτυχίο στο σπίτι, οπότε τότε αυτόματα γίνονται κατάλληλοι για πολιτικοί.
Η διαδικασία με την οποία το χρήμα δημιουργείται στη σύγχρονη εποχή είναι εντελώς εσφαλμένα αντιληπτή, από το ευρύ κοινό.
Εδώ βλέπουμε την διαδρομή δημιουργίας του Ευρώ, που είναι η εξής:

  • Ο εκάστοτε κεντρικός τραπεζίτης της Ευρώπης πληκτρολογεί ένα νούμερο στον υπολογιστή του, ας υποθέσουμε το νούμερο 100, (το οποίο ακόμα δεν είναι χρήμα).
  • Πατώντας το κατάλληλο πλήκτρο, το νούμερο αυτό (100) το δανείζει στην κεντρική τράπεζα της Ελλάδος και γίνετε 100 Ευρώ. (δημιουργεί αξία γιατί γίνεται δάνειο).
  • Η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδος το δανείζει τις ντόπιες Συστημικές τράπεζες.
  • Οι Συστημικές τράπεζες, το δανείζουν στο κράτος με εγγύηση τα ομόλογα και στους πολίτες, με εγγύηση την περιουσία τους.
  • Το σύνολο του ποσού μαζί με τους τόκους (104 Ε, περίπου), γίνετε χρέος.

Το σημείο 5 εξηγεί γιατί ακόμη και τα μεγάλα κράτη (Γερμανία 68.3%, Ιταλία 132.6%, Γαλλία 96% κλπ, ενώ η Δανία που έχει κρατικό νόμισμα, 0%) έχουν μεγάλο χρέος.
Μια μόνο ομοιότητα υπάρχει μεταξύ του δανειακού Ευρώ και του εθνικού – κρατικού νομίσματος η οποία είναι, ότι και στις δυο περιπτώσεις, τα 100 ευρώ δημιουργούνται από το πουθενά, ωσάν δηλαδή, αέρας κοπανιστός.
Οι διαφορές όμως, είναι:

  • Οι κεντρικές τράπεζες του δανειακού νομίσματος είναι ιδιωτικά μαγαζιά που πωλούν χρήμα, ενώ στο εθνικό, είναι κρατικά ιδρύματα και ρυθμιστές της κυκλοφορίας του.
  • Ιδιοκτήτες στις μεν, είναι οι γνωστοί <<οίκοι>> των Ρότσιλντ, Ροκφέλερ, Βατικανού, Φαναριού, κ.α, που έχουν και τον αποκλειστικό ελέγχό των, ενώ στις δε, ιδιοκτήτης είναι το κράτος και ελεγκτής είναι η βουλή των Ελλήνων.
  • Οι μεν πωλούν το χρήμα με τόκο στις ιδιωτικές τράπεζες, που με την σειρά τους το πωλούν στα κράτη, για να φτάσει έτσι στους πολίτες, ενώ οι δε, το νέμουν (νόμισμα), απευθείας στην οικονομία μέσω μισθών και δημοσίων επενδύσεων, δίχως όμως να δημιουργείται χρέος.
  • Το μεν αποκτά άξια μεσώ του δανεισμού, ενώ το δε αποκτά άξια μέσω της εργασίας  των πολιτών ενός κράτους.

Η υπέρτατη όμως διαφορά είναι ότι το μεν δανειακό, είναι καθαρά ένα μέσον υποδούλωσης των λαών, (αποικίες χρέους), ενώ το εθνικό – κρατικό, είναι μέρος της ελευθερίας,της κυριαρχίας και της ανεξαρτησίας των λαών.-
Η αξία αυτών των αντιλήψεων, το να καταλάβουμε δηλαδή ότι υπάρχει και άλλος δρόμος, βρίσκεται στο ότι το σύστημα έχει επενδύσει στον μονόδρομο του δανειακού νομίσματος, άρα όλα τα άλλα είναι σοφιστείες.
Γι` αυτό χρηματοδοτούν χοντρά όλους αυτούς, (πανεπιστημιακούς και όχι), να σπέρνουν την καταστροφή. Καταστροφή θα έρθει βέβαια αλλά όχι σε εμάς, θα έρθει σε αυτούς που εάν απολέσουν τον έλεγχο του νομίσματος δεν θα τους μένει τίποτα άλλο από την αυτοκτονία.
Να γιατί δολοφόνησαν τον πρόεδρο Κένεντι, τον αρχηγό του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος Αλντο Μορρο, κ. άλλους. Αν δεν το έκαναν θα σφράγιζαν το τέλος τους.
Άρα εμείς δεν πρέπει με τίποτα να καταλάβουμε ότι είναι πολύ εύκολο να ορίσουμε μια πατριωτική – δημοκρατική κυβέρνηση, από πραγματικούς πατριώτες και επιστήμονες, με την εντολή να κατασκευάσει ένα νόμισμα που δεν θα είναι δανειακό αλλά κρατικό και η αξία του να καθορίζεται από την εργασία των Ελλήνων και όχι από τον δανεισμό.
Αν το εφαρμόσουμε αυτό, μαύρο φίδι που τους έφαγε.

Με Τιμή
Κώστας Αν. Δέδες
Αρχιτέκτων – Μηχανικός
Υ.Γ. 1
Για περισσότερες εξηγήσεις υπάρχει η σχολή της, Modern Monetary Theory, που ασχολείται με αυτό το θέμα, εγώ βέβαια προτείνω τους Έλληνες επιστήμονες του Κρατικού νομίσματος, που είναι αρκετά προχωρημένοι.
Υ.Γ. 2
Παρακαλούνται οι Ευρω-ινομανείς που σίγουρα θα αντιδράσουν σε αυτά που γράφω, να βγουν δημόσια και με επιχειρήματα να αντικρούσουν τα γραφόμενα. Θεολογικές προσεγγίσεις του στιλ, <<δεν γίνονται αυτά που λες>>, σε ένα τόσο σοβαρό θέμα δεν χωρούν.
Υ.Γ. 3
Το μοναδικό κόμμα στην Ελλάδα που έχει τεκμηριωμένη άποψη από το 2011 σε αυτό το θέμα, είναι το Ε.ΠΑ.Μ. Μετά το 2015 πολύ καλή δουλειά κάνει και η Λ.Α.Ε.
Θα παρακαλούσα να ερευνηθούν τα προγράμματά τους, πριν κάποιος απαντήσει ότι <<όλα αυτά δεν γίνονται>>, ή ότι <<όλα τα κόμματα είναι το ίδιο>> και άλλα τέτοια, που κυκλοφορούν, απογοητεύοντας τον κόσμο.